Strategia Overbalance

Metoda Overbalance skupia się na wykorzystaniu największej korekty w trendzie. Polega na porównywaniu zasięgów korekt w panującym trendzie. Zalicza się ona do strategii „trend following” czyli wychodzimy z założeniem, że lepiej podczepić się pod ustalony i potwierdzony trend niż szukać upragnionego dołka lub szczytu na wykresie. Wiadomym jest przecież, że łatwiej jest o kontynuacje trendu niż jego odwrócenie. Z definicji trendu wynika, że w trendzie wzrostowym szczyty i dołki rysują się na coraz to wyższych poziomach, natomiast w trendzie spadkowym na coraz to niższych poziomach. Panujący trend będzie trwał tak długo, dopóki największa korekta w trendzie nie zostanie zniesiona.

Naszym pierwszym zadaniem jest podzielenie wykresu na fale, zaznaczając przy tym lokalne dołki oraz szczyty, jak na poniższym obrazku.

Jeśli oznaczyliśmy już poziomy, możemy przejść do metody overbalance. Dla przypomnienia wykorzystuje ona fakt, że trend będzie dominował tak długo, dopóki największa korekta w trendzie nie zostanie zniesiona. Znajdujemy więc największą korektę w trendzie i odstawiamy jej zasięg na kolejnych dołkach tego trendu.

W powyższym przykładzie jesteśmy w trendzie spadkowym, a każda fala do góry to korekta tego trendu. Zmiana trendu będzie wtedy, gdy dojdzie do wybicia zakresu największej korekty w tym trendzie. Dopóki zakres tej korekty nie jest trwale wybity, można uznać że trend chce być kontynuowany.

Do zajmowania pozycji w strategii OB (overbalance) bardzo użyteczne są zlecenia typu buy limit (kupuj gdy cena spadnie do ___) lub sell limit (sprzedaj, gdy cena wzrośnie do ____), które powinny być stawiane jak najbliżej krawędzi OB. Naszym Take Profitem powinien być początek ruchu korekcyjnego, natomiast Stop Loss powinien być ustawiony w okolicach 25% poniżej  (lub powyżej w zależności od trendu) zakresu korekty. W ten sposób wskaźnik risk-reward osiąga dla nas korzystne wartości.